Detmar Dirks aus Großenkneten hielt am 19.06.2011 in Conneforde die "Feuerrede"

Rede zur Sonnenwendfeier am 19.06.2011 in Conneforde

 

Sünnwendtiet; hoge Tiet; Tiet, vergnöögt to wesen; awer ok een Tiet, sik to besinnen, Gedanken döör den Kopp to schuven.

Vör dree Johr harr ik een Beleven, dat full mi in, as ik anfung, mi över dissen Abend hier up’n Heinenbarg Gedanken to maken.  Mit Frünnen weern wi in’t Artland föhrt. Wi harrn den 21. in’n Junimaand un makden an’n frohen Abend enen lütten Gang na een Graffstää, de de Minschen vör 4000 Johrn upboot hefft. Wi kregen grote Ogen, as wi bi de  Steen ankemen: junge Lüüd seten hier, harrn wat to’n Drinken bi sik un wulln ok woll singen, denn een Gitarr harrn se mitbrocht. Wi keken woll so’n beten unglöövsch, un do sä een van de jungen Lüüd: „Wi hefft doch den 21. Juni! Sünnwendtiet!“

 

Mi weer dat so, as harrn de Lüüd an dissen Steengraff us up’n rechten Padd brocht. Wi sülben harrn  - een lange Radtour leeg achter usnich an de Sünnwendtiet dacht. Awer nu gung us dat döör’n Kopp: Just an dissen Dag, an den de Sünn an’n hööchsten steiht, kaamt junge Lüüd bi een Denkmaal tohoop, dat us Vörfohrn vör 4000 Johrn upboot hefft!

 

Över de Minschen, de to de Tiet hier up dat platte Land leevt hefft, weet wi nich veel. Över de Art un Wies, wo bi ehr de Dag aflopen dee, köönt wi nich alltoveel seggen. Awer dat weet wi: Sommer- un Wintersünnwendtiet harr för de Lüüd al in de junge Steentiet een groot Bedüden. Se föhlden dat un se wussen dat: Dor baben de Sünn, de bringt dat Leven, Wassen un Bleuhn liggt in ehr Hannen. Na de Wintersünnwendtiet weer dor een groot Sehnen, een groot Lengen na warme Daag, wenn de Sünn woller höger steiht, allns gröön maakt un dor wat an deit, dat dat Koorn woller ut de Eer kickt. Weer de Sommersünnwendtiet in’t Land kamen, so keem een groot Dankborkeit öwer de Minschen, dor een Dank för, dat se ok in dit Johr sik up de Sünn verlaten kunnen, dat de grote Füürball an’n Heven woller Lecht un Warmte brocht harr un dat Leven up de Eer wietergung. De Sünnroosdanz, den wi just woller up dissen Steen us ankieken droffen, de wiest us dat so schöön: Wi maakt’n groten Kring, hoolt us an’e Hannen fast, un tohoop kiekt wi na baben, na de Sünn. Dat is, as willt wi ehr gröten un danken, dat se för us dor is.

 

 

Männigeen mag nu woll to sik sülben seggen: Dat weet wi doch! Dat is nich nee för us!  - Ik will dor gor nich gegenan snacken: Ja, dat is nich nee för us! Un likers mööt wi just to de Sünnwendtiet dat, wat sik doch van sülben versteiht, in usen Kopp woller fast maken. Worum is dat so? Worum mööt wi för dat, wat na us Menen bekannt is, jümmer woller nee in usen Kopp’n Anker smieten?

 

Wi Minschen sünd woll so. Wat wi best köönt, dat is dat Vergeten. Kiekt wi us’n Boom an, so seht wi den Stamm, wi seht de Tacken un Telgen, un ok de Blöör. Awer wi vergeet, dat dor unner de Eer ok noch de Wuddeln sünd. Dat is faken so, dat wi dor öwer weg seht, dat dat de Wuddeln in’e Eer sünd, de den Boom to’n Wassen bringt, de – mit de Hülp van de Sünndor wat an doot, dat he gröönt un bleuht. Ahn Wuddeln dröögt de Boom ut un so sinnig geiht dat Leven ut em ruut. De Wuddeln unner de Eer, de dreegt den Boom. Nu is dat so, een Boom kann sik sien egen Wuddeln nich afsagen. Awer wi, de  Minschen, doot so, as kunnen wi mit de Wuddeln, de us dreegt, maken wat wi willt. Veel to geern willt wi vergeten, dat de Natuur een Nett utleggt hett, un ut dat Nett kaamt wi nich ruut. De Natuur hett us in ehr Hannen, un se hett lange Arms. Jümmer woller meent wi, wi kunnen ehr öwerdüweln: Gau is nich genoog, dat mutt gauer gahn! Hooch is nich genoog, dat mutt höger gahn! Wiet is nich genoog, dat mutt wieter gahn! Doch denn sleit se torüch, un dor kennt se kien Pardon bi. De grote Physiker Galileo Galilei hett dat al vör 400 Johrn seggt: De Natuur höört nich up us, se geiht stuur  ehren Weg un  ehr is dat egaal, of wi Minschen ehr tolustert un ehr Doon verstaht oder nich.  „Tschernobyl“, „Fukushima“: Disse Wöör hefft sik bi us ingraven, se staht dorför, dat wi nich öwer den Tuun klattern köönt, den de Natuur för us upboot hett. Vör een paar Johrn geev dat bloots een Handvull  Lüüd, de wussen, wat mit eenTsunamimeent is. Nu weet wi dat all.

„Hurrikan“, „Tornado“ – wo faken köönt wi disse Wöör in’t Blatt lesen.

Fraagst du een Inwahner van’e Hallig, of em bang ward, wenn he an dat Water van de Nordsee denkt, so is sien Antwoort: Nee, bang vör dat Water sünd wi nich, ok wenn de See 20 bit 30 Maal in’t Johr bit na use Huusdöör kummt. Awer vör de Nordsee un ehr Water hefft wi Respekt! 

 

Respekt, dat is na mien Dünken dat rechte Woort. Respekt schöölt wi hebben vör de Natuur, Oog un Ohr wiet apen maken för dat Doon van de Natuur, nich gegen ehr anstüürn, mit ehr an enen Strang trecken! Just de Sünnwendtiet kann för us een Teken setten: Wi schöölt us dat döör’n Kopp gahn laten, wat willt wi, wat willt wi nich, wat dröfft wi, wat dröfft wi nich! Wor hett de Natuur een Pahl inslaan un röppt us to: Bit hier, un nich wieter?!

 

De Wöör, de an’n Anfang stunden, schöölt ok an’t Enn stahn: Sünnwendtiet; hoge Tiet; Tiet, vergnöögt to wesen; awer ok een Tiet, sik to besinnen, Gedanken döör den Kopp to schuven.

 

Detmar Dirks

©  Alle Rechte beim Autor