Friedrich-Wilhelm Henning ("Ehrenbaas" des Heimatvereins Ocholt-Howiek) aus Ocholt-Westerstede hielt bei der Sonnenwendfeier am 21. Juni 2015 in Conneforde die "Feuerrede"

Sünnwendfier 2015, an’n 21. Juni


Leewe Heimatfrünn,

nu fiert wi hier in grote Sellschupp Sünnwendfier 2015 mit all Sinnteeken at Musik, Füürrad un Sünnrosdanz. Un ümmer wöller ward erinnert an de Bloom, de wiet upbleiht un in de Sünn kickt, at wenn dat heeten kunn: Wenn dar baben de Sünn nich weer, denn weer dat düster woll up de Eer. Darüm is ok dat Füür dat beste Sinnteeken för de Sünn. Ja, Füür is Sellschupp, so hett Hermann Löns al schräben, denkt wi an dat Herdfüür mit sin stille Kraft un Jo Erinnern an Kinnertiet lävt wöller up, dat weer Licht, Warmte un Rauh un Fräden,un Naberschupp, de wi ok vandagen noch pleegt at en Eddelsteen. Naberschupp is een fasten Kring van Lüe, de sik helpt un bistaht bi Freide, Arbeit un Fier, bi Not un Dood. Un ik kann geern sägen, dat dit Tohopstahn van Naberslüe ok in use drocke Tiet noch gellen deit, ohne Satzung at een hillig Gesetz. Laat us aber ok darandenken, dat wi vörutkieken mööt un Hülp brückt, dat use Heimat mit apen Ohren un helpen Hannen alltiet Frünnen hett. Hier is een Minschenslag tohus, de sin Heimat wiesen kann, dat he ganz fast darto steiht. Wi döfft dat driest överall vertellen, dat wi mit Elan to Wark gaht un dit Mitnannersträven väl in Gang bringt. Eenigkeit un Idealismus lett Väles gelingen un dit Fest hier vanabend is ok een allerbest Teeken van Tradition un Heimatleew. Doch will man an Traditionen fastholen, so dröff dat nich heeten, de Asch uptobewahren, nä, dat heet, de Flammen ant Brennen to holen. Wi klammert us geern an Erinnerungen üm to bewahren, wat wi Heimat nömmt, doch dit Fastholen an Traditionen schall nich Sofa ton Utrauhn wäsen, dat mött Sprungbrett för wat Nee’es wäsen. Besinn di up din Heimat, dat is din Naturnotwendigkeit, de Ruum van Kindheit un Herkamen, de du woll achter di laten kannst, aber hier in de Heimat wurr di de Stempel updrückt, de Ruum vull Warmte un Läben, dat blifft in di, dat lett sik nich afwaschen un wegwischen. Heimat is ümmer de Anfang, dat erste van Moder hörte Wurt, de Moderspraak, de erste Blick, de erste Ansicht van Minschen üm di to, Erfahrung, de ersten Träe in de Welt, dat allmähliche Innekünnkriegen van de Heimat, de erste Indruck van de Landschaft. Heimat, din ersten Spälkamerad, de erste Schooldag, de erste Leew, de erste Twiefel, de erste Enttäuschung. Heimat blifft, wenn Höpnung vergeiht, dat Mitnanner tweiritt.
Sik de Welt bekieken, den Wind üm de Näs weihn laten, lett de Heimat deeper Wuddeln slan. Nu fangt se erst recht an to lüchten, hier wiest sik, dat se us so düchtig prägt hett, dat dat kellen kann. Ik heb dat at Jungkeerl an mi sülben belävt, at ik dusend Kilometer van hier weg weer. De Heimat is dat Beste, wat de Minsch up de Eer hett, se hollt di fast at een dick’t Reep und dat Heimweh is kin Krankheit, dat is dat Beste, wat de Minsch mitnehmen kann van tohus. In een Upsatz van Jean Amery heet dat: Woväl Heimat brückt de Minsch. He hett vull Troor schräben: „De Heimat is dat Kinnertiets- un Jugendland, wer se verlaren hett, blifft een verlaren Minschen.“ Väl van use Mitbürger müssen vör 70 Jahr mit dissen Verlust van ähre Heimat klarweern, dat weer hart un stur, aber wi hebbt ok hier bi us up’n Ammerland belävt, dat de Minsch nee’e Wuddeln slaan un nee’e Heimat finnen kann. Laat us ok för de Minschen, de totiet kin Heimat hebt, us insetten mit Hart un Hand, dat se wöller een Tohus finnen könt, ok bi us. Use Welt hett för all Minschen Platz un so schall glieks dat lüchen Füürrad hendal weltern un mithelpen de Welt heller to maken. EU heet nu dat grote Wurt, een nee’e Gedankenwelt lett Europa to een Land weern, meest ohn Grenzen, aber bi us is ok een best Läbensgeföhl ranwussen mit de faste Insicht, dat’t sik lohnt hier to läben. Wi willt fastholen an usen Ammerländer Heimatbodden int Ollnborger Land, wi staht darför in, hier to läben mit all sin Festen, Brüük un Eegenarten un wenn’t nödig is, dit ok to verteidigen.
Use Heimat is een wunnerbaren Timp in usen Herrgott sin groten Bloomengaarn, dit is min stolt Meenen, daröver schall nümms höhnsch lachen, us is dat ernst üm use Heimat mit sin Dörper un Vereene. Een Dörp lävt dör sin Minschen un in sin Minschen, dat kannst hier ok best beläven. De dat nich begriepen will, is’t nich wert, dat üm dit Land dreggt un üm Harbarg
un Heimat is. Wi willt stadig weg us Dagwark doon un mit een fast Hart för use Heimat instahn, de Natur vertroon, ährn Läbenskring twüschen Saat un Seiß gelingen laten, dat wi us nich sülben ümbringt. De Minsch maak nich dat Gewebe vant Läben, he is blot eene Faser darin, slaat wi us ool Moder Eer ümmer mehr Wunden, so heet dat, den Herrgott verachten !
Mag us vull Freide gelingen in Vertroon för all use Heimatideale intostahn, laat us dat goode Ole mit nee Läben upfrischen, mit de junge Generation vörutkieken un den Weg sööken, dat nich Hestern un Drieven use Welt tweimakt, wi willt wieterhen in Fräden us Wark för dit Land doon!
Kopp un Hannen mööt wi röögen, för de Heimatsaak mööt wi alltiet ganz deep plöögen!

D a t  g a h  J o  g o o d  !



©         Friedrich-Wilhelm Henning
             Feldstraße 8
            26655 Ocholt- Westerstede