Hans Dirks hielt bei den Sonnenwendfeiern 1950, 1951, 1952, 1954, 1956, 1961,1965, 1966, 1970, 1972, 1975, 1978, 1979, 1980, 1981, 1983,1985, und 1993 die "Feuerrede" auf dem "Heinenbarg" in Conneforde.      Das Bild entstand 1983.

Bis 1989 wurden beim Heimatgedenken die Standarten der Ost- und Mitteldeutschen Länder auf den Heinenbarg gerufen. Nach der Wiedervereinigung wurden die Standarten in einer kleinen Feierstunde an die "Ostdeutsche Heimatstube e.V." in Bad Zwischenahn übergeben.

Wöör bi de Sünnwendfier 1961 van Hans Dirks

Dat Jahr, dat kummt, dat Jahr, dat geiht, solang as use Eer besteiht. Vörjahrstied un Sommertied, Harwst un Winter. Dar is kien Anfang un kien Enn, dat is at so'n groden Kring.

Use lütje Eer is'n Deel van't grode All. In dit All dar geiht dat recht to na ewige Gesetzen; de sünd sett‘t wurd'n in oole Tieden. Un dat Leben up use Eer kriegt ook sin Richt un Regel van disse groden ewigen Gesetzen. Sünn un Maand gevt us Dagg un Nacht un de Mande, de sik run't to't Jahr.

De dütsche Minsch hett sik unner disse Gesetzen stellt; dar seggt he "ja" to. Use groden Feste in't Jahr sünd Fastpunkte, de de Natur sülben sett't hett; Wiehnachten, de Twölften, de Wintersünnwend het de längste Nacht. Wi hoopt, dat allens nee ward, wi hoopt up Lecht un Sünn.

Dat Osterfest in't Vörjahr hett sin Platz bi de Tied, wo Dagg un Nacht liek lang sünd. Wi freit us över dat erste Grön, Osterhaas un Ostereier sind us'n Teeken, dat allens nee ward.

Vandaag nu fiert wi de Sommersünnwend, Middsommernacht. Dat is de hoge Tied van't Jahr, de schönste Tied.

Dat Korn steiht hoch in'n Halm, Bööm un Strüük hevt dat vulle Grön, de Vagels singt, un us Hart is vull Freid. In oole Tieden keem'n use Vörooln to de Sommersünnwend tohoop. Se nennden dat Thing. Un dar wurd Rat hol'n un Recht spraken. Dat gung um Heimat un Volk, un dat gung um den Minschen. Kin "Diktator" harr dat Seggen, free Mannslüe sä'n, wo't weer'n schull, un dar geven de Froonslüe ehren Rat to.

Dat is in use Tied anners wur'n. Wi wählt to de Parlamente, un dar ward Rat hol'n, un de Gerichte söökt dat Recht.

Un doch hett de Sünnwendfier ehren Sinn behol‘n ok in disse Tied.

Un wat is de Sinn vandaag?

Ton ersten: Laat‘us nich leben as son Deert, lat us leben as Minsch, as Minsch mit Kopp un Hart. Wi willt us frei’n över de schöne Natur,

wi willt us frei'n över Bööm un Blomen, över Vagelsang un Sünn-schien. Wi willt mitmaken bi de Hochtied van't Jahr. Maakt de Ogen apen un dat Hart wiet, denn köönt ji't all mitbeleven.

To'n tweten: In de Natur is de grode Wende. De Sünn steiht still an'n hogen Heben. Un du, Minsch, stah ok mal still. Denk is na över dat, wat wesen is. Bedenk ook dat, wat weer'n schall. Kiek rin in't lüchen Füür. Sorg, dat din Seel jüst so blank ward, dat se jüst so lüchen deit. Du hest di argert, un du hest Sorgen. Dat last't up din Seel. Schmiet‘t achter di, lat't brennen as dat Holt in't Füür. Din Seel schall weller blänkern, dien Seel un dien Oog.

Un nu to'n dritten: In ole Tieden dar brennde dat Füür un sä to de Lüe: Noot in't Land! Wahrt jo! Staht tohoop! Lat us vandaag besinnen. Dat sünd 45 Jahr her, dar brennde hier in de Vareler Gegend dat erste Winter-Sünnwendfüür. Wi har'n dat Jahr 1916. De erste grode Krieg weer twee Jahr in Gang. Van't Vareler Seminar kemen de jungen Lü mit ehren Scholmester Theo Reil na Almsee. Dat Füür brennde in ene Noottied van us Volk. Un mit disse Noot in't Hart keken de jungen Minschen in't Füür. Mennigeen is buten bleven un hett sin Ruh funnen in fremde Eer.

Sunnwendfüür - Nootfüür! Noot över Dütschland! Ok vandaag! Dör use dütsche Heimat un dör us dütschet Volk dar geiht'n depen Graben. Dar ist kien rechte Brügg. Un wo sünd de Lüe, de den Graben toschütten köön't?

Noot över Dütschland! Dat geiht nich bloß um us Land. Dat geiht um use Art. De Floot, de kummt van Ost, un de Floot, de kummt van West. De Diek is braken. All dat Fremde spölt in't Land. In oole Tieden dar gew't dat harde Woort "Wer nich will dieken, mutt wieken!" Dat gellt ok vandaag. Min leewen Lüe! Wi willt nich wieken, wi willt dieken! Use Art willt wi wahren. Dar geiht dat um.

Dat fremde Volk, dat willt wi achten, man us egen Volk, us dütschet

Volk, dat willt wi van Harten use Leewde geven.

Dat is‘t

Wi staht hier in'n groden Kring um't lüchen Füür. Dat Füür schall us

den Weg wiesen dör't ganze Jahr:

Freu di!
Besinn di!
Denk an din Volk!

 

Een bi’n annern, Hand in Hand!
Tro för Volk un Art un Land!