Hans-Georg Buchtmann aus Varel, Vorsitzender des "Heimatverein Varel e.V." hielt am 21. Juni 1992 die "Feuerrede" auf dem "Heinenbarg" in Conneforde.

Füürreed an‘n 21. in Juni Maand 1992 van Hans-Georg Buchtmann,

Baas vanīn Heimatvereen Varel up den Heinenbarg in Connefoor

 

Leve Heimatfrünnen, de Ji van wiet un siet kamen sünd,

so lang, as de Eer sik dreiht, verschuvt sik Dag un Nacht un sietdem wi de Jahren tellen dot, weet wi, dat anīn 21. Inīn Juni Maand de längste Dag un de körtste Nacht is. AI dusend Jahr, ehr wi de Jahren tellen dehn, hebbt use Vörfahrn dissen Dag fiert, hebbt doran dacht, dat de Sünn allns wassen leet, hebbt sik darto freit, dat de Saat goot upgahn is, dat de Vagels singt un hebbt hapt, dat de Harfstīn gode Aarnt bringen schull.

Sünnenwend hebbt se den Dag nömt un so heet he vandagen noch. De Lüü van den Heimatvereen Connefoor un unsen Spieker-Ehrenbaas Hans Dirks, de de mehrsten Füürreeden holen het, köönt wi dankbor wäsen, dat se an disse Stää, de in verleden Tieden de Grenz twüschen Freesen un Sassen weer, de Stää, wor al 1330 eene Burg an den eenzigen Övergang dör Sump un Moor un över de Wapel stund, een Gedenkstää sett hebbt. Een Gedenkstää, na de wi geern kamt, wiel wi us darup besinnen willt, wat de Sünn mit ehr Warmte un ehr Kraft us schenken deit, us besinnen willt darup, dat nu allns riepen möt, dat wi ton Harfst 'n goote Aarnt hebbt un dat de Dagen in tokamen Tied wedder körter warrn.

Wor beter köönt wi dat wiesen, as mit dat Füürrad, dat glieks na de Wapel dal rullen schall un den Weg kunnig makt, den use Sünn van ehren höchsten Stand na den leegsten Stand trüggleggen deit.

 

Disse ole Bruk is siet 3000 Jahren överlevert un 1920 het dat eerst Sünnenwendfüür up den Heinenbarg brennt. In de Festschrift van'n Ollnborger Kring van 1924 steiht in een Upsatz van Th. Reil to lesen: "Dat is dat Verdeenst van den Heimatbund Varel, dat in'n Sommer up den Heinenbarg an de Wapel in Connefoor de Sünnenwendfiern afholen ward" un he seggt darto, dat dat een Kulturnotwendigkeit is. Recht het he. Vandagen gelt dat noch mehr as domals. Us Vaderland is, wor wi us bannig över freit, wedder eens worrn un van 1993 an schall dat in Europa kien Grenzen mehr geven. Is moi, dat wi us free bewegen könt, aver de Gefahr is groot, dat wedder 'n Deel van us Heimat un van dat ole Brukdoom verloren geiht. Un dat is för de Minschen so wichtig, dat se een Geföhl för de Heimat beholen dot.

Heimat, dat is dat Nest, wat us upnehmen deit, wenn wi Kraft sammeln willt, wenn wi us darup besinnen willt, wor dat fröher weer, wat use Öllern un Vöröllern makt hebbt, wat wi in de Kinnertied belevt hebbt un van wor ut wi usen Weg gahn sünd. Heimat, dat is een Deel van de Welt, wat wi in Hart un Seel mit us rümdragen dot, van den ersten Schree bet to'n Dood. Welkeen 'n Geföhl för Heimat het, de föhlt sik säker, de kann inīt Leven bestahn un de Lüü, de in'e Frömm wat worrn sünd, hebbt 'n besünnert Geföhl för Heimat beholen. Wat Heimat is, mööt de Kinner inīt Öllernhuus un in‘e School lihren. As wi Kinner weern, harrn wi dat Fak Heimatkunde. To de Tied, wor allns anners un beter weern schull, is dat Fak Heimatkunde afschafft worrn, un de Gefahr is groot, dat bi Kinner un Kindskinner kien recht Geföhl för Heimat mehr wassen deit. Jümmer wedder mööt wi luuthalst föddern, dat de Grundschoolen in Neddersassen Heimatkunde lihren dot. Aver Gefahr för use

 

Heimat luurt ok van buten. Dat Ozonlock ward jümmer grötter un de scharpen UV-Strahlen makt use Planten un use Gesundheit toschann. In Südamerika sagt se den Regenwoold af un dat verännert dat Klima up de ganze Eer. Dusende van Tunnen Chemikalien ward up dat Land sprütt un hunnerte van Plantenaarten un Deerten sünd al utsturven un bloot noch in de Bökers to bekieken.

Jeedeneen van us kann de Chemie ut‘n Goorn laten un jeedeneen van us kann den Heimatgedanken wietergeven, kann Kinner un Kinds-Kinner an'e Hand nehmen un ehr de Schöönheit un de Besünner-heit van us Heimat wiesen.

Dat darto ok heimatlich Bruukdoom at Volksdanz, use plattdüütsche Spraak, Spinnen un Weven un ok ole Spiesen at Bookweetenjanhinnerk un updröögt Bohnen hören dot, versteiht sik van sülvst.

Wenn glieks dat Füürrad van'n Heinenbarg rullt, dennso hapt wi, dat sik in alle Tieden Minschen finnen dot, de den Gedanken an Heimat un Bruukdoom wieterdrägt.

Van‘n Heinenbarg rullt dal dat Füür,
de Sünn gifft up ehr längst Gedühr.
Van wiet un siet sünd Ji nu kamen,
hebbt wat för Hart un Seel mitnahmen.
Us Heimat is so wunnerbar
dat gah Jo goot bet token Jahr.

 

© Alle Rechte beim Autor