Hans-Rudolf Mengers, 1. Vorsitzender des "Rüstringer Heimatbund", Nordenham hielt bei der Sonnenwendfeier am 22. Juni 2008 in Conneforde die "Feuerrede".

Feuerrede

Conneforde, 2008

 

Leve Heimatfrünnen,

 

vandagen fieert wi Mittsommernacht. Een halvet Jahr steeg de Sunn bargup, jeden Dag een bäter höger, een halvet Jahr sackt se von nun an wedder daal, jeden Dag een bäten sieder. Man vandagen, dar steiht se ganz babenwi häfft denn längsten Dag, de körste Nacht. Un noch wieter na Nurden to, dar ward se gar nicht mehr unnergahn.

 

Mittsommernacht – dat Wurrt hätt Klang. Un so as de Glock in Karkturrn ok na denn lezden Schlag noch klingt un bävt, so bävt un klingt dat oole Wurrt vandagen noch deep in Hart un Seel von us modernen Minschen. 

 

Denk ik an Mittsommernacht, denk ik an us Vörollern. Un miene Gedanken gaht wiet, wiet torügg in verläden Tieden. De Minschen hier wussen noch nix von us moderne Welt. Un doch wärn se Minschen, Minschen as wi, Minschen de sik Gedanken maken deen, de Fragen harrn un up Antwurten luurden. Se hefft sik ehr Bild makt van de Welt, van ehre Welt, un de wär för de meisten nich grot, nich mehr as man an eenen Dag loopen kunn.

 

Awer se spörden, wi lüttjet se wärn in disse Welt, wi kort ehr Läven wär, wi minn ehr Macht. Se wussen ganz säker, se wärn een lütt lütt Deel van all dat anner um ehr umto, een Deel van de grote Natur. Un wer läven wull, de lävde mit de Natur, mit all, wat darto hörde: Warmde un Kull, Himmel un Eer, Sunn un Mond, Läven un Dood.

 

De Sunn, de wär jem von all dat leevste. De brochte Warmde, Lecht un Läven. Jeden Dag, de dar wurrd, muss de Sunn över den Himmel tagen wirdn mit een groden Wagen un een hillig Perd davör. Nachts versunk dat ganze Spannwark in de Unnerwelt, kem den nächsten Dag woller, jahrut, jahrin, solang as Minschen denken kunnen.

Se wulln aver mehr wäten von de Sunn, de so wichtig wär för ehr Läven. Se seegen, in Sommer stund se höger an Häven as in Winter, se brochte mehr Lecht, mehr Warmde. Se brogde de Bloomen un de grönen Blö un makte de Eer woller bunt. Se gäv de Minschen nee Toversicht.

 

Un dat düürde nich lange Tied, dar wussen de Minschen noch väl mehr. Se kunnen genau seggen, an wecken Dag de Sunn an höchsten oder an siedsten stund un ok, wann Dag un Nacht övereen lang wärn. Dar har de Tied ehren fasten Rahmen krägenun de Minsch sienen ersten Kalender. He kunn nu in vörut fastleggen, wann dat seihn un arnten anfangen un uphöörn schull.

 

Disse Sunnendaag wärn immer ok Festdaag, besunners de Wenddaag in Sommer un in Winter. De maakte man sik, un jedeneen wusst daröver Bescheed. Denn dat wärn to all Tieden immer ok Festdaag för de Sippen und Dörper, för Jung un Old. Un immer wär ok dat Füür darbi. Denn de Minschen harrn leert, dat Füür to regeern, at eenzige in all de Natur.

 

Füür kunn se maken un plägen, Füür gäv jem Warmde, Lecht und Schutz, Füür wiesde jem den Weg, wenn’t dunkel wär. Füür nährde un teerde, et gev jem allns un nehmt ok woller, wenn man’t nich betwingen kunn. Füürdat Affbild von de Sunn.

 

Un in dat Füür leeg dat groode Geheimnis von disse Welt. Funken un Flammentungen haarn in Urtieden dat Läben in de Welt brocht un dat sülbige Füür schull toletzt ok allns woller toschand maken.

 

Dör dat Füür gahn muss disse Welt. Denn wat döört Füür gahn wär, dat wurrd neet, gesund, heel un good. Dört Füür gahn oder ok springen, dat wär för junge Lüü damals nich bloot eene Motproov, dat bedüüde väl mehr. Dat Für schull se ok rein maken, vörbereiten för nee Upgaven. Wenn een för den annern dört Füer geiht, denn kannst di up em verlaten, kannst em troen, so seggt man vandagen noch.

 

Wenn ik nun so väl von oole, verläden Tieden vertellt heff, denn so willt wi daröver nicht vergäten, dat wi vandagen läft, in dat 21. Jahrhunnert. De Eer hätt sik wieterdreiht, se hätt ehr Gesicht verännert un de Minsch hätt väl lirrt. He hätt Macht krägen, de Welt na seine Vörstellung to gestalten.

 

Vandagen stellt wi fast: Allns um us umto ännert sik, de Natur, dat Läben van de Minschen, ok ehre Werte un dat, watt jem leev is. Un ok de wiede Welt ännert sik mit jeden Dag. Immer gauer wasst tohoop, wat vör korten noch wiet weg wär. För de „Globalisierung“ gifft nich mal een plattdütsch Wort un doch mööt wi darmit lävenun darmit torecht kamen.

 

Wiss doch – Globalisierung hätt watt Goodes. Wi staht mit de ganze Welt in Verbinnung, wi kriegt Nachrichten und Biller int Huus, köönt telefonieren un neerdings mailen, un Waaren könt wi kriegen von överall her, billig un good. Wi könt Urlaub maken un de ganze Welt sehn!

 

Aver watt schall us de Globalisierung, wenn de Minschen gegenanner utspeelt wird? Wenn grode Konzerne de Arbeit immer darhen stüürt, wo de Arbeitskraft just an’n billigsten is? Wenn Minschen ehr Heimat verlaten mööt, um ehr Arbeit natoloopen? De moderne Industrie fordert von us hüddigendaags, dat wi flexibel sünd, dat wi gau us Kuffer packen mööt, wenn’t nöddig is.

 

Wi hefft dat so faken höört, dat wi ok glöövt – mag ok all woll recht wäsen. Aver een Deel weet wi ganz wiss: De Minsch sähnt sik nich na Verännerung. Deep in sien Hart sehnt de Minsch sik na Beständigkeit, na Heimat. Un wer sien Heimat verlätt, de ward dor meist immer to dwungenwiel he dar nich mehr läven kann oder schall.

 

Disse Daag stunn int Blatt to läsen, dat upstunns 72 Millionen Menschen up de Flucht sund. Nich siet denn II. Weltkrieg – , nun, to disse Tied, vandagen.

72 Millionen Minschen sünd up de Flucht vör Krieg, Gewalt, Naturkatastrophen. Minschen, de lied un bääd, de sik na ehr oole Heimat sähnt oder up eene nee hopen doot. Ik seh dat at groodet Gluck an, wer vandagen Heimat hätt un darin lange Tied läven kann, viellicht sogar sien Läven lang.

 

Aver ok Heimat ännert sik – mööt sik ännern. Wenn wi hier läven willt, dann mööt wi dat ok tolaten. Dat heet för us, wi köönt nich immer „!“ seggen, wenn wat Nees kummt. Wi könnt nich gegen Industrie un Autobahn, gegen Massentourismus un gegen den neen Haben an’t deepe Water wäsendat is so eenfach nich.

 

Wi köönt dat Rad nich torügg dreihn, wi mööt ok mit de Tied gahn un sehn, watt wi nödig hefftaver nich um jeden Pries. Denn een Deel steiht fast, wi könt nicht den Fortschritt uphooln. Wenn aver de Straaten breeter wird, wenn de Autos gauer föhrt, wenn all Lüd weniger Tied hefft, denn mööt wi Heimatfrünnen Wiespaals setten. Dat is us Upgav vandagen.

 

Wi mööt mit darför sorgen, dat bi all de Verännerungen nich toväl över Bord geiht. Wi sünd mit darför tostännig, dat de Minschen sik hier woll föhlt, dat se stolt up ehr Heimat wäsen köönt, dat se ehr leev häbben köönt. Dat geiht aber bloot, wenn man ok watt darvon weet. Wi mööt vandagen sammeln un bewahren, wenn de Minschen morgen un in Tokunft hier läven willt. Us Karken un Dieken, de Sielhabens un Windmöhln, us Museen un Archive all dat mööt hägt un plägt werden.

 

Dat is good, dat sik överall Lüüd findt, de socke Wiespahls sett. Ok jo Heimatfrünnen von Connefoor räken ik dar mit to. Mit joon Fest wiest ji wiet torügg in verläden Tieden. Ji willt seggen: Kiekt hierher up dit lüttje Dorp, kamt mit us up den Heinenbarg to Mittsommer un belävt, watt vör dusend un dreemal dusend Jahr us Vörollern belävt hefft.

 

 

Aver us Gedanken schöllt immer ok in de annere Richtung, na vörut, wiesen.  In sien Begrööten sä de Vörsitter, wer hierher kummt, de schall ok watt mitnehmen in den Alldag. Darum will ik toon Enn noch een poor Gedanken darto seggen, wat dat denn wäsen kunn.

 

Dat is för mi de Wissheit, ik bün darbi wäsen in den grooden Koppel Minschen  un häff sehn un mitbelävt, watt Sunn un Füür bedüüden kann. Un dat is mehr as Warmde un Lecht. Ik föhl de Waarmde up de Huut un ok deep binnen. Hier in de free Natur unner denn wieden Häven, dar föhl ik mi as Deel van all dat annere um mi umto. Un ik denk: Wi sünd Minschen, wi hefft Macht. Averwatt sünd wi gegen Sünn un Füür, watt gegen de Natur?

 

Un dat köönt wi mitnehmen vanabend in use Familien, morgen in usen Alldag, an usen Arbeitsplatz:

Ø      Laat us Minschen blieven, so as wi dat sünd un immer wärn: een Deel von allns.

Ø      Laat us de Achtung bewahren vör all dat Groode, för all dat Schöne, un ok för all dat, watt wi mit usen Geist nich begriepen könnt.

Ø      Laat us tohoop stahn in de Leevde to us Heimat.

 

Wi Heimatfrünn bekennt us alltied to dat, watt wäsen is för hunnert un vör dusend Jahr, vandagen faat wi mit an, wo’t nödig is, und wi sorgt us um dat, wat vör us liggt. Wi weet, wat wi an us Heimat hefft, aver wi weet ok, wat wi ehr schullig sünd. Wi seht us in de lange Reeg von Generation to Generation: wi nähmt us Arfdeel, levt us Tied darmit un gevt dat wieder, an de, de na us kamt. Dat mag Lüd gäven, de könt mit socke Vörstellungen nix anfangen. Dat gifft annere Werte, de sünd jem väl wichtiger. Aver: kann’t denn wat bäters gäven, as Doon för dit Land, wo wi upstahn sind, wo wi levt un woller hengaht, wenn us Tied um is?

 

Un darum roop ik jo to: Staat fast! Dat Füür von Heinenbarg schall us all Teken un Wiespahl wäsen, vandagen, morgen un alle Tied.

 

© Alle Rechte beim Autor