Ingeborg Huisken
Ingeborg Huisken aus Wiefelstede hielt bei der Sonnenwendfeier am 20. Juni 2004 in Conneforde die "Feuerrede"
(siehe unten)

Ingeborg Huisken, Wiefelstede

 

Sünnwendfier up dat Johr 2004



Un woller hebbt wi den längsten Dag un de koortste Nacht
- Sömmersünnwend!


Vääl to gau loppt de Tiet, suust us Johren dar hen, dreiht sik at'n Kring - Vörjohr, Sömmer, Harvst un Winter - jümmerto rund in'e Runnen sünner Anfang or Ennen in den Weltenkring.

Jüst hett de Danzköppel us de Sünnenroos danzt. Wi sehgen, wo disse Sünnenroos ehr'n Kopp hochböört, ehr Blöör wiet opmaakt un so dat leste Lüchten un de Warmte van de ünnergahn Sünn noch mal ganz deep in sik upnimmt.
Nu, bi de insetten Düüsternis, söökt wi Minschen dat verloren Lücht un ehr Warmte in den Schien van't brennen Füür, hett doch ahn us Sünn kien Läven Bestand up disse Eer.


Un wenn later dat grote Füürrad in Bewegen sett ward, den Heinenbarg hendal up de Wapel to rullt un sik dar verleert, luustert wi amend mal för'n lüttjet Sett na binnen. Denn föhlt wi woll, dat us egen Tiet genau so gau loppt at dit Füürrad; anstött ward mit us Upstahn ut Moders Schoot, sik denn rund in'e Runnen dreiht - mal flinker, mal wat sinniger - aver ok mal mit us koppheister gahn kann. Mit'nmal, faken ganz unverwahrens, fallt dar well ruut ut dit Rad. Dat wiest us düütlich, dat de enkelte Minsch sik bloots een lüürlüttjet Sett an Johren in dissen groten Weltenkring mitdreiht.
In so een Ogenblick fraagt wi meist, worüm wi so vääl Gedruus un Laarm in us korte Lävenstiet tolaat, dat dar Stillte un Besinnen ganz bi afgaht. Lett us faken doch dat "Tiet is Geld" nich mal mehr slapen. Us Lävensrad dreiht sik to foss! Jedereen rackt tohoop, wat he man bloots to faten kriegen kann. Darbi giff‘t kien Erbarmen mehr mit us Natuur, nich mit Deert, nich mit Plaant, ja nich mal bi us Minschen ünnernanner.


Krieg un Verdarven sünd allerwegens in de Welt. Wi drövt dankbar wään, dat us dat in de leste Tiet nich drapen hett. Aver ok hier to Lannen stunn us dat goot an, wenn wi alltomal wat mehr behott mit'nanner ümgungen, us woller up dat besinnt, wat wi faken över de Grootdöörn van de olen Buurnhüüs noch läsen köönt:


"Dat Ole ehren, dat Slechte wehren, dat Gode mehren!"


Nu kann man aver up vergahn nich at up beter Tieden trüchkieken. Schall ok nüms all us modernen Errungenschaften woller upgeven un noch so läven, at us Vöröllern dat dotiet müssen.
Aver spöört wi nich ok in disse nee' Tiet af un an een deep Lengen na wat, dat de Dichtersmann Hermann Claudius so in Wöör faat hett:

"Dat liggt tobinnerst deep verwahrt

in usen Stamm, in use Aart.

Dat kummt ut ole Tieten her,

wiet her - wi weet dat al nich mehr!"


Föhlt wi dit Lengen nich ok, wenn wi Gelegenheit finnt un mal ganz still för us övern Diek weg up't wiete Water kiekt or an't apen Füür sitten gaht, mal dör'n Busch loopt, wo de Wind sachten de Blöör russeln lett, or wi över gröne Wischen vull van geel Hunnenblomen gaht? Luustert doch eenfach mal hen, wenn in een bleuhen Sömmergoorn Vagelssingt, Immen summt or Grashüppers zirpt!
Un mit'nmal föhlt wi dat: Hier sitt mien Wuddeln!


So is dat nu an us darför to sorgen, dat use Kinner faste Wuddeln kriegt, sünners wenn dat Läven ehr later noch mal rejell in'e Maak nimmt. Darför mööt wi ehr betiets Stütt un Stöhn geven.
Laat wi darüm Technik un Elektronik af un an mal buten vör un nehmt us in de Schummerstünn woller Tiet to'n Singen or Vörläsen, dat dar nix van verloren geiht van disse Wuddeln, us moi Moderspraak un plattdüütsch Aart; ok nich van all de Leder or wunnerbaren Sagen un Märken, de us Vöröllern us - faken at'n Wiespahl dör‘t Läven - mit up'n Weg geven hebbt.


Jüst wiel de nee' Tiet so weltapen is, mött'n sik bi all dit nödige un ok sinnvulle Tosamendoon van Hannel un Wannel doch jümmer noch up sien egen Aart besinnen. Denn wer bi disse grote Globaliseerung de Wuddeln verleert un darmit sien Egenoort upgiff, hett na mien Dünken bald utbottert.

Helpt wi ok all mit, dat Deerter un Land woller rejell in Tell kaamt un mit us Natuur nich wieterhen so unklook ümgahn ward!


Ok steiht dat nüms to, up een annern Minschen - eenerlei wecke Klöör or Religioon em to egen is - daal to kieken. Un do't wi dat doch mal, so eenzig darüm, em woller up de Been to helpen!


Acht wi ok us Olen, denn wi blievt nich jümmer jung!
Bedenkt, s e weern fröher genau so at du un ik.
Un een paar Johr wieter sünd w i genau dat, wat s e vandagen!


Disse Fier hier giff us elkeen Johr woller'n korten Moment to'n Verhalen un överdenken.
Mag jedereen nu up sien egen Aart Inkehr holen, villicht disse Gelegenheit wohrnehmen un bedröövte or slimme Gedanken eenfach in't Füür smieten, dat se een för allemal wegbrennt.
Or he mag achterna noch‘n Ruus still för sik an't Füür sitten gahn un drömen, sien Lävensrad för'n lüttjen Ogenblick mal eenfach'n Spier wat sinniger rullen laten.



Ik hool dat nu mit usen Heimatdichter Hein Bredendiek un roop jo to:



"So as se't vör Urtieden daan,

mit Mann un Fro in'n Füürkring stahn,

'n Minschenmüür üm't lüchten Mal:

so wölt wi't holn jahrup, jahrdal!"



Dat gah Jo goot!



Ó Alle Rechte bei der Autorin