Ingeborg Huisken aus Wiefelstede hielt bei der Sonnenwendfeier am 24. Juni 2012 in Conneforde die "Feuerrede"

Ingeborg Huisken, Wiefelstede

 

 

Sünnwendfier Connefoor 2012

 

 

Sünnwend, de Sünn hett woller ehrn höchsten Stand. Wi kiekt up dat Johr un us kummt de Spröök: „Wat loppt de Tiet, wat hebbt se’t drock, de Wiesers up de Weltenklock!“, in’n Sinn.

Siet Minschengedenken dreiht sik allens in een Krink, so at Dag un Nacht, Sünn un Maand; bi us dicht an de Küst beleevt wi todem Ebb un Floot mit ehr af- un uplopen Water, or in’t Vörjohr, wenn dat gröönt bit hen na Harvst un Winter, wor all dat Gröne woller vergeiht un in Slaap fallt. So tellt de Weltenklock siet ewig Tieden Johr bi Johr.

So een Ring, Reif or „Krink“, at dor up Platt to seggt ward, ahn Anfang un Enn, steiht at Symbol för väle Saken: Dor is de Ring, den sik twee Minschen at gägensietig Verspräken för een gemeensame Tokunft  an den Finger steekt, een Myrtenkranz, wor de Bruutsleier an fastmaakt ward,  Kinner, de Blomenkränze binnt un se sik in’t Hoor sett. Un in Sweden dreggt de Lucia an Mittsömmer een Kroon mit brennen Kerzen up’n Kopp.
Wi begrööt dat Vörjohr mit’n Kranz üm usen Maiboom, smückt mit bunt Flatterbänner.
De Richtkroon, de dat nee Huus Glück bringen schall, geiht van een Krink ut. So ward ok in’ Harvst de Aarntekroon bunnen at Dank an de Natur, de us woller nährt hett.
De Adventskranz is at Krink bunnen un uplest sünd dat ok de Blomenkränze, de us up usen lezden Gang mitgäven weerd.

Finnt sik een Köppel Lüe tosamen, de wat bewarkstelligen willt, kaamt se in een Arbeits- or Warkelkrink tohoop, dat Leit hett de Krinkbaas. Kinner hoolt sik an de Hannen un maakt Kreisspele. Wi snackt van Inkreisen un singt dr’van, dat de Daag avens slapen geiht un at Morgen woller upsteiht, so at dat Ole vergeiht un wat Neet na kummt.

Ok hier bi de Sünnwendfier up’n Heinenbarg  ward de „Sünnroos“ so wunnerbar van veer Poore in’n Krink danzt. Se wiest dorbi, wo de Sünnroos sik dat Lücht todreiht. Laterhen ward een Kranz to’n Gegenken an de, de van us gahn sünd, an’t  Füür achter us övergeven.

De Sünnwend wiest up wat Neet hen un mahnt so, för de Tokunft to läven, dat wi dorbi aver dat, wat vergahn is, nich eenfach bisiet schuuvt dröövt. De aflopen Johren tohoop sünd Erinnern, aver elkeen Daag un Stunnen bringt neet Erfahren för us Läven. Dat dat üm dit Erfahren nich ümmer to best bestellt is, beläävt wi in us Familje jüst so at in de hoge Politik. Faken gellt: „Dat Woort van vandagen is morgen al dat Woort van güstern!“

Wi maakt alltomal Föller, elkeen up sien Aart. Dorför is jedeen van us ok eenzigartig, maakt sik sien egen Gedanken, kann sik utdrücken or kleden, at he dat mag.
Un man is nich foorts een slechten Minschen, bloots wiel man wecke Saken anners süht un upnimmt at annere. Wi mööt dorbi aver im een Aart un Wies mit’nanner ümgahn un snacken, de tosamenslutt un nich utgrenzt.

De Dichter Matthias Claudius hett al seggt: „Freeheit besteiht dor in, dat man allens maken kann, solangen dat den annern nich inschränken or schaden deit.“

Dit Gedankengoot mööt wi an us Kinner un Kinneskinner wietergeven, hebbt de in disse Tiet doch faken een grode „materielle Erwartungshaltung“. Se schullen aver weten, dat dat nich dor up an kummt, wat för  Kleedage or wecken Stand een Minsch hett, sünnern dat se up sien Wesen kieken mööt.
Un wi schullen ehr betiets begriepen lehren, dat se för dat, wat se doot un för dat, an dat se glöövt,  sülvst instahn mööt. Dat man dorbi liekers fründlich  mit sien Navers ümgeiht un ehr Stütt un Söhn gifft, schull Sülvstverstand wään. Dorbi mött de Tuun to Navers Goorn ja nich foorts ganz inreten weern.

Un bi all dat Lege, dat wi Daag för Daag gewohr weerd, is dat goot, sik ümmer eerst mal to fragen, well dat Gedoo nützen deit un wer dor Schaden van hett. Eerst denn kann man urdelen.

Wi hebbt in us Tiet dat Glück, in Freeheit to läven. Freeheit bedütt aver ok, Verantwoortung för us, för dit Land un de Demokratie to övernehmen. Wenn wi gegensietig Verantwoortung dreggt, kiekt wi dordör ganz van sülvst mit Achtung un Respekt up Ümwelt un Natuur.
 

In us upregte Tiet lett dat faken so, at wenn nüms mehr up den annern achten deit un dat de bit herto runde Krink wat buulig ut’nanner drifft. Aver wi dreggt noch alltomal  deep in us een Samenkoorn, dat „Lengen“ heet, een Besinnen up use Wuddeln un nedderdüütsche Aart. Wi mööt bloots af un to mal up dit binnerste Verlangen höörn un all dat Schöne ümto woller in us upnehmen, denn leppt ok de Krink akraat rund.

De däänsche Philosoph Sören Kierkegaard hett för nu al bald tweehunnert Johr den Krink bi’t Wesseln van Dag un Nacht so in Wöör faat:

 „De Sünn schient för di – dientwegen,
un wenn se mööd ward, kummt de Maand
un denn weerd de Steerns anstickt.“

Wi weet, dat wi us egen Tiet up disse Eer nich verlängern köönt, aver wi kunnen disse Tiet beter nutzen!

Us all Glück dr’mit!

 

© Alle Rechte bei der Autorin